Polityka wykorzystywania plików Cookies:
Informujemy, iż strona wykorzystuje pliki cookies w celach tworzenia statystyk i informacyjnych. Cookies nie są szkodliwe dla komputera ani dla użytkownika i jego danych. Zawartość plików cookies nie pozwala na identyfikację użytkownika. Za pomocą plików cookies nie są przetwarzane lub przechowywane dane osobowe. Korzystanie z cookies jest możliwe poprzez ich akceptację przez przeglądarkę i nie usuwanie ich z dysku. Można zablokować pliki cookies poprzez zmianę ustawień domyślnych swojej przeglądarki, pozostawienie ustawień domyślnych, powoduje, wyrażenie zgody użytkownika do stosowania plików cookies.
Nowe
08 marca 2017
06 marca 2017
03 lutego 2017
23 stycznia 2017
Podskórny Poznań

...a kraj był...

19 stycznia 2017
Aleksandra Kubiak, „Śliczna jesteś, Laleczko”

wideoperformans z udziałem aktorki Elżbiety Lisowskiej-Kopeć, :SKALA, Poznań, Św. Marcin 49a, 3–14.12.2016, wernisaż: 2.12.2016, godz. 19

Aleksandra Kubiak tworzy projekty na przecięciu działań społecznych, performatywnych i filmowych. Ich efektem – poza filmem – jest realne wydarzenie, doświadczenie i przeżycie. Artystka poprzez swoje prace podejmuje próby wpłynięcia na rzeczywistość, jednak nie chodzi tu o zmiany na wielką skalę. Kubiak interesuje bardziej jej wpływ na konkretną sytuację niż przemiany w skali makro. Narzędziami tej zmiany są eksperyment artystyczny, działanie od wewnątrz, pozbawianie siebie i innych wygodnego dystansu, który często stanowi alibi dla bezczynności.

Zrealizowany w 2012 roku projekt „Dolce Vita” był efektem spotkania z żebrzącym niepełnosprawnym – bezdomnym panem Henrykiem. W efekcie tego spotkania artystka złożyła mężczyźnie karkołomną propozycję wspólnych lekcji tańca. Przez cztery miesiące pozbawiony nóg pan Henryk i Kubiak uczyli się tańczyć tango, a przede wszystkim próbowali nawiązać relację poprzez wspólne działanie oraz pokonywanie fizycznych i emocjonalnych trudności. Taniec jest wyrazem porozumienia i harmonii dwóch osób, które w innych okolicznościach na taką relację nie miałyby szans. Praca zrealizowana przez Kubiak stawia jednak trudne pytanie o trwałość takiego porozumienia, które w ostatecznym rachunku okazuje się jedynie epizodem.

W tym samym roku powstała realizacja pod tytułem „Baracca”. Było to działanie przeprowadzone wspólnie ze społecznością Romów zamieszkujących nielegalne osiedle we Wrocławiu. W zamian za agregat prądu Romowie zgodzili się tymczasowo przenieść jeden ze swoich prowizorycznych domów na teren wrocławskiego Muzeum Etnograficznego. Oglądając zrealizowany w efekcie film, odkrywamy inteligencję i racjonalność prowizorycznej architektury śmietnikowej, która w intuicyjny sposób realizuje najnowsze trendy ekologicznego designu. Dostrzegamy też swoiste piękno wnętrza domu, który od podłogi do sufitu wyłożono kolorowymi tkaninami. Przede wszystkim jednak stajemy się świadkami muzealnego wernisażu, który jest lustrem przyłożonym przez artystkę do społeczności reprezentowanej także przez nią samą. Wnioski, jakie płyną z tej konfrontacji, są co najmniej wieloznaczne.

Najnowsza realizacja Kubiak odnosi się do osobistej traumy związanej z tragiczną śmiercią matki. „Śliczna jesteś, laleczko” to film, w którym metody wypracowane w poprzednich realizacjach zostały zastosowane do autoanalizy i próby wywołania katharsis u samej autorki. Odgrywa ona tutaj wiele ról: jest animatorką procesu, reżyserką filmu, podmiotem artystycznego i terapeutycznego eksperymentu. Bezpośrednimi świadkami tego działania są tylko towarzyszący artystce kamerzysta, dźwiękowiec oraz aktorka Elżbieta Lisowska-Kopeć, która wciela się w postać tragicznie zmarłej matki artystki. To wcielanie się odbywa się stopniowo, postać matki budowana jest w konsultacji z córką. Zadanie aktorskie nie jest łatwe, ponieważ zakłada odtworzenie niezwykle emocjonalnej relacji obu kobiet. Matka odeszła nagle, bez pożegnania, odczuwamy napięcie niespełnionych oczekiwań ze strony córki. Wyjątkowo interesująca staje się także sytuacja aktorki, która przemienia się w matkę dorosłej, obcej sobie osoby. Matka i córka to określone role społeczne, których trwałość uległa w tym wypadku tragicznemu nagłemu przerwaniu. Artystka odnosi się do koncepcji Hanny Segal, która w książce „Marzenia senne, wyobraźnia i sztuka” pisała: „Sztuka jest więc w swym najgłębszym wymiarze działalnością «reparacyjną»: to próba odtworzenia utraconego bezpowrotnie świata i pogodzenia się z ta utratą przez dostarczenie jego symbolicznego substytutu”.

Dokonane przez Kubiak przywołanie zmarłej jest ryzykownym gestem uobecnienia i oswojenia tego, co niesamowite. Ożywienie to stanowi naruszenie kulturowego tabu, jest też marzeniem opisywanym w literaturze romantycznej i mitach greckich – jedną z najbardziej dojmujących scen „Odysei” Homera jest spotkanie ze zjawami zmarłych. Pojawia się pytanie, czym jest przywołana przez artystkę postać – zjawą, widmem, sobowtórem, projekcją świadomości? Czy możliwe jest cofnięcie czasu i odrobienie tego, co nie miało szansy się wydarzyć, choć powinno? Czy zrekonstruowanie przeszłości, która nigdy nie miała miejsca może wypełnić emocjonalna pustkę? Eksperyment Kubiak, mimo tego, że jest opowieścią o przeżytej traumie, odpowiada na te pytania z optymizmem.

Marek Wasilewski

projekcja trwa 40 minut

Aleksandra Kubiak – studiowała edukację artystyczną na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Zielonogórskiego. W latach 2001–2013 tworzyła z Karoliną Wiktor Grupę Sędzia Główny. Po zawieszeniu działalności grupy artystka wznowiła pracę indywidualną; tworzy wideo, performanse z udziałem publiczności i zaproszonych gości oraz obiekty. W swych pracach testuje możliwość społecznego oddziaływania sztuki. Od 2012 roku jest doktorantką Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich przy Wydziale Komunikacji Multimedialnej Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. W latach 2013–2015 roku prowadziła zajęcia dydaktyczne na Wydziale Artystycznym w Instytucie Sztuk Wizualnych Uniwersytetu Zielonogórskiego. W 2016 roku była kuratorką rocznego cyklu wydarzeń „Trzy, Czte, Ry! Performance!”. Związana z Galerią BWA ZG oraz z Fundacją Salony. Obecnie mieszka i pracuje w Zielonej Górze.

Elżbieta Lisowska-Kopeć, ur. 1954. Aktorka, polonistka, animatorka, autorka. W 1980 ukończyła Filologię Polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Rok później zdała eksternistyczny egzamin aktorski. Od 1974 do 1994 roku była związana z wrocławskim teatrem Kalambur. Wtedy też uczestniczyła w organizowaniu Międzynarodowych Spotkań Teatru Otwartego. W1982,1998 i 2014 wydane zostały trzy monografie teatru Kalambur, które zredagowała. W latach 1997-1998 brała udział w realizacjach teatralnych tzw. Kompanii Fredrowskiej oraz Teatru 3 Krzesła we Wrocławiu. Jest pomysłodawczynią Festiwalu ewentualnych Talentów Aktorskich- FeTA, który odbywa się we Wrocławiu od 2000 roku do dnia dzisiejszego. Współpracowała z Działem Kulturalnym Polskiego Radia Wrocław. Od 2008 do 2015 roku pracowała jako aktor w Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze. Od 2013 roku prowadzi w Zielonej Górze zajęcia teatralne z młodzieżą niepełnosprawną. W 2014 roku w Cricotece w Krakowie odtwarzała postać Wiery Gran w czytaniu performatywnym sztuki Agaty Tuszyńskiej. W 2015 roku wyreżyserowała sztukę Doroty Masłowskiej „Między nami dobrze jest” w teatrze w Białymstoku.

Krzysztof Gawałkiewicz ur. 1974 w Zielonej Górze. W latach 2000-2003 studiował na Wydziale Operatorskim Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralna w Łodzi. Od 1990 współtworzy niezależną grupę filmową SKY PIASTOWSKIE. Laureat m.in. Głównej Nagrody za zdjęcia do filmu „Osiem w poziomie” (konkursie kina niezależnego, Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, Gdynia 2009). Od 2006 roku współpracuje z TVP1 i TVP2 realizując zdjęcia i montaż dla „Magazynu Ekspresu Reporterów”. Mieszka i pracuje w Zielonej Górze.

 

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy
Odśwież

Reklama


Reklama


Reklama


Reklama


Reklama


Reklama


Reklama


Reklama


Reklama


Reklama




e.CzasKultury.pl

Polityka wykorzystywania plików Cookies, POLITYKA PRYWATNOŚCI:

Informujemy, iż strona wykorzystuje pliki cookies w celach tworzenia statystyk i informacyjnych.
Cookies nie są szkodliwe dla komputera ani dla użytkownika i jego danych. Zawartość plików cookies nie pozwala na identyfikację użytkownika. Za pomocą plików cookies nie są przetwarzane lub przechowywane dane osobowe.
Korzystanie z cookies jest możliwe poprzez ich akceptację przez przeglądarkę i nie usuwanie ich z dysku. Można zablokować pliki cookies poprzez zmianę ustawień domyślnych swojej przeglądarki, pozostawienie ustawień domyślnych, powoduje, wyrażenie zgody użytkownika do stosowania plików cookies.

×